ขอบคุณที่ชาว creative ได้โหวตให้ผมได้รับรางวัล Hall of Fame (แก่งอมกำลังดีมั้ง?)
(ต้องขึ้นไปพูดอีกแล้ว! เอาว่ะ) สิ่งที่อยากจะบอกรุ่นน้องๆ และ หลานๆ มีอยู่ประมาณว่า
ที่ผมอยู่ในวงการโฆษณามาได้ 30 ปี นี่ก็เพราะมันสนุก โชคดีที่ได้เจออาชีพที่เหมาะกับนิสัยของเด็กซน

ความ Creative มีอะไรหลายอย่างที่คล้ายความเป็นเด็ก ตอนเราเด็กๆ ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับอะไร รอบข้างเราไปหมด (ก้อนหิน ก้านกล้วย กระดาษ กิ้งก่า...) แล้วเราก็ใช้จินตนาการกันอย่างเมามัน เหมือนไม่มีวันจะหมด ก้านกล้วยก็กลายเป็นอาวุธ เป็นกีตาร์ เป็นม้า จับมดเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ผสมดินปืนจุดไฟส่งมดตัวนี้ไปในอวกาศ
จะเห็นได้ว่าแรงบันดาลใจอยู่รอบข้างเรา เราใช้จินตนาการกันอย่างไม่มีกรอบ เรากล้าเสี่ยง แล้วเราก็ขยันเล่นตั้งแต่เช้ายันค่ำแบบไม่เคยบ่น สิ่งเหล่านี้ต่างก็เป็นคุณสมบัติของ creative ที่ดี
แต่พอเราโตขึ้นทุกอย่างเริ่มจางลงเพราะจะเริ่มมีคำว่า “ถูก” “ผิด” เพิ่มขึ้นมามากมาย บ้างก็โดนสร้างจากกรอบสังคม เช่น “ผู้ใหญ่แล้วเขาไม่ทำแบบนี้กัน” เป็นต้น บ้างก็สร้างขึ้นมาเอง เช่น กลัวไม่เท่ห์ ต้องมีฟอร์ม…
ความเป็นเด็กคือ ทรัพย์สินที่มีค่าดั่งเดิมของเราทุกคน เราก็ควรเก็บมันไว้ให้นานที่สุด มันหมดไปเมื่อไหร่ เราก็หมดไฟเมื่อนั้น